John

John

Ik vond  paardencoaching op voorhand een ietwat onduidelijke term. Ik wist eigenlijk niet zo goed wat er van mij verwacht werd: moest ik de paarden gaan coachen? Of gingen zij mij wat leren? En de rol van Melanie was mij ook niet helemáál duidelijk. Zij zou vragen stellen, ik moest de kernvraag formuleren en paarden zouden goed kunnen ‘spiegelen’. Tsja, vast wel. 

Aangezien ik een blind vertrouwen in haar heb besloot ik al die onzekerheden en paarden maar op de koop toe te nemen en me te laten verrassen. Laat ik nu, als ervaringsdeskundige, proberen te omschrijven wat die coaching inhoudt. Tijdens het ‘intakegesprek’ kon ik uitgebreid vertellen waar ik mee worstelde en welke personen daarbij betrokken waren. Een uurtje later begaf ik mij tussen vier paarden en mocht ik ze één voor één even verkennen en aanvoelen, zodat ik ze zou kunnen koppelen aan de personages van het door mij geschetste verhaal. Daarna werden er goede vragen gesteld aan mij over deze ‘persoon’. Ik sprak tegen en óver het paard alsof het die persoon wás en er werd gekeken naar de houding en de positie die ik innam ten opzichte van het paard. Melanie was niet alleen de gespreksleider maar registreerde ook of het het gevoel dat het paard bij mij ervoer ook overeenkwam met de woorden die ik uitsprak. En dat deed ze feilloos. En zo maakte ze me bewust van wat ik zei en wat ik daarbij uitstraalde. Kom je dan tot nieuwe inzichten? Dat kan, als je eerlijk antwoord geeft op lastige vragen gebeurt dat. Óf je wordt bevestigd in datgene wat je stiekem al weet. Wat het mij in elk geval opleverde was het besef en de overtuiging dat ik na jaren worstelen eindelijk in een proces zit dat datgene wat ik voel, ook overeenkomt met dat wat ik zeg én uitstraal. En dat paarden daarbij kunnen helpen zal ik nooit meer bestrijden. Op voorwaarde dat Melanie de dressuur leidt natuurlijk.

John. Mei 2016